هر روز یک داستان کوتاه

صد دقیقه

از دخترم میپرسم : به نظرت توی صد دقیقه میشه چکار کرد؟ میپرد بالا و با هیجان میگوید: یه عالمه بابی اسفنجی دید میگویم ؛ خوب، دیگه همسرم روی گاز را نگاه میکند و بالبخند میگوید ؛میشه یه قرمه سبزی باحال پخت. بعد مثل یه مسابقه شروع میکنند میشه.”شام خورد ” “پارک رفت” “یه منچ زد” “سینما هم خوبه ها ” بلند میشوم سمت آشپزخانه زمزمه میکنم : (بستگی دارد کی باشی ، میتوانی توی صد دقیقه چهارصد نفر رابکشی ،هفتصد نفر را معلول کنی و هزاران نفر را بی سر پناه،اگر اسمت...

نطفه ( کار مشترک مهسا بهرامی فرد و امید شهبازی )

سراسر افسانه است و باطل، آنچه چیزی هست و آنکه کَسی و جهانم گاوی ست که درون آن خوابیده ام، از تخمش ،نطفه ی تو را دارم، حرام زاده ای که نفرین کایناتی بر من و جهانم، گاو بچه ای که مادرانه دوستت دارم و هیولاوارنه میمکی شیره ی جانم را، از پدرت میپرسی و نشانی تمام جهانم را میدهمت، من تو را از همه ی جهان باردارم ، بی آنکه به دنیا بیاورمت، انگار لته خونی باشی بویناک و دنیا مسجدی بکر، باید تاب بیاورمت در خودم، جهان من پر است از حرام زاده هایی که مادرانشان هرزه اند پدران شان را، و تو که نیم از همه ای و...

من نویسنده ام

آدم باید شانس داشته باشد این را صدبار به خودم گفته‌ام،البته این تنها شامل آدمها نمی‌شود حتی شامل سگهاهم می‌شود. لااقل فکر میکنم افرادی که‌ در خیابان نارسیس زندگی می کنند با من در این خصوص هم‌نظرند،خیابانی که به لطف توسعه شهری،چند‌ ده‌سالیست که از حلبی‌آباد به مرکز زندگی خرده بورژواها مبدل شده و به رغم همه تغییرات فاحش در بناها و حتی نامش که روزی مفت‌آباد بود، هنوز بر دو خصیصه خود استوار است اول آنکه هنوز محل تجمع سگ‌های ولگرد است و بعد آنکه آمد وشدهای ولگردان در آن پایان ندارد.بی شک به همین...

دسته‌بندی -داستان کوتاه

نطفه ( کار مشترک مهسا بهرامی فرد و امید شهبازی )

سراسر افسانه است و باطل، آنچه چیزی هست و آنکه کَسی و جهانم گاوی ست که درون آن خوابیده ام، از تخمش ،نطفه ی تو را دارم، حرام زاده ای که نفرین کایناتی بر من و جهانم، گاو بچه ای که مادرانه دوستت دارم و هیولاوارنه میمکی شیره ی جانم را، از پدرت میپرسی و...

پرتقال ها روی مبل نمی نشینند

باز هم صداى رينگ رينگ تلفن قديمى پرتقالى رنگت با دنگ دنگ ساعت ديوارى ات هماهنگ ميشود و همچو زالويى سر صبحى مى افتد بر جانت .ميز عسلى كه تلفن روى آن جلوس كرده به رعشه مى افتد و غرولندكنان ميپرسد اين ديگر كيست اين وقت صبح ؟! طرف يك پا خروس است براى...

غیظ

    همیشه دلم می‌خواست این کار را بکنم. دلم می‌خواست تُف بیندازم توی صورت صاحب‌کارم. توی رویش نگاه کنم و وقتی آن دهانِ بوگندویش را باز کرده، و هرچه لایق خودش و جدوآباءش است بارم می‌کند، تُف بیندازم بین چشمانش. همان چشمان وقیحی که صبح تا شب...

بادمجان

خورشت بادمجان

بعد آن دعوای پارسال بین شوهرم و پدرم که سر دلار بود و اختلاف نظرشان در مورد این تجارت که بابا اصرار داشت حرامه و پوزخندهای محمد شوهرم که میخواست به او بفهماند تو از اقتصاد چیزی نمیدانی بابا یکسالی بود خانه ام نیامده بود محمدم به هر بهانه ایی از رفتن...

پروانه

تنهایی پروانه

مادر و پدر هرچه می‌خواهند بگویند. اصلاً بگذار تمام فامیل دایی پرویز را لکه‌ی ننگِ خانواده بدانند. اما من همیشه دوستش داشته‌ام و دارم. ‌عمری باهم بزرگ شدیم. دایی پرویز مهربان و خوش‌برخورد است، و همیشه لبخندی بر چهره‌ی زیبایش نشسته. حتی به آن‌هایی که...

موتور

صاحب موتور

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب ب قسمت من شده بود که هیاهوی خیابون حواسمان را به سمت خود جمع کرد.این یک ماهی که از بازنشستگی م می گذشت غالب عصرها مهمان کتاب فروشی حسین آقا بودم.سرمان را با کتاب و شعر و مشاعره گرم می کردیم...

تغییرات کوچک

    تغییراتِ کوچک   پسرک دست پدر را کشید و کفشی که پسند کرده بود نشانش داد. گفت:   _نگا بابا چه خوشگله. ببین، ببین چه قشنگه. عالیه، نه بابا؟ قشنگه نه؟ همین خوبه. من اینو می‌خوام.   سرش را بالا آورده و پلک‌زنان به بابا نگاه...

من بیچاره

من بیچاره مدتی بود می دیدمش. آدم عجیبی بود، با دیدنش حس خوبی پیدا می کردم. اوایل فقط نگاههای ساده بود و چند کلمه حرف روزمره، اما بعد همه چیز تغییر کرد. احساس کردم به او نیاز دارم، اما چیزی فراتر از نیاز بود. دوستش داشتم خیلی زیاد. اما تو که خوب می...

دست دوم

    دست‌دوم   مرد رژ‌لب را از روی میزِ آرایش برداشت و خنده‌کنان گفت:   _یعنی خاک‌توسرت با این پیشنهادت «واسه زنت رژلب بخر خوشحال می‌شه». پدرمو درآورد. می‌گفت تو کسی رو آوردی خونه و اون رژلبشو جا گذاشته. هرچی جون بچه‌ها رو قسم...

لگن

    لگن   مثل هرشب دیر‌وقت از سرکار برگشته بودم و تازه روی کاناپه ولو شده بودم که همسرم، همین‌طور که داشت کار‌های منزل را انجام می‌داد، بی‌مقدمه پرسید: “راستی تو کِی احساس کردی بیشتر از همیشه دوستم داری؟” جواب سوالش را از...

اسفند های بی پایان

  اصلا یکی از خوشبختی های کوچکم تکیه دادن به مبل نزدیک پنجره روبه خیابان است.جایی که میتوانم صدای بازی بچه ها ؛بوق ماشین ها و وزش باد سرد اواسط اسفند ماه رابه خوبی بشنوم. دومین خوشبختی ام زمانی است که دلبر با نان تازه و نفس زنان وارد خانه میشود...

عکاسی میرزا

  پدرم مرد و برای تنها بازمانده ی خانواده ، من یک انبار غبار گذشته گرفته و اشیاء قدیمی کهنه به جا گذاشت ، تا دو سال بعد از مرگ پدر در انبار را که سر در ان تابلوی عکاسی میرزا نصب شده بود باز نکردم دیگران این عمل مرا احترام به پدر می دانستند غافل...

حتی مادر هم مرا درک نکرد

  تو ماشینیم داریم می ریم خونه ی مادرم. کمی تردید دارم، نمی دونم چطور سر حرفو باز کنم. سر بطری آب سفته، نمی تونم بازش کنم، می گه بده من. نمی دم. می گم می خوام از این به بعد مستقل باشم. پوزخند می زنه. می گم باید یه فکری برای خودمون بکنیم. من...

داستان های با قلم خودتان را برای ما ارسال کنید تا علاوه بر دریافت نقد، داستانتان را هم در سایت منتشر کنیم.